środa, 13 kwietnia 2011

Zawsze razem .


Rano - o świcie wyjdziemy na  ganek
I mocno trzymając się za ręce
Pójdziemy na spacer witając poranek
W słońcu obejmując siebie w podzięce

Później dzień cały razem przez trudy
Kroczymy wspólnie ciągnąc się wzajem
Bo życie nie skąpi przeszkód nam wprzódy
I ciągle zagadki nowe zadaje

By znów wieczorem usiąść przy stole 
Dzielić wzajemnie radością i gniewem
By móc sobie pomóc - w codziennym mozole
A w trudnych chwilach pocieszyć i słowem

I nie wiem czy znam piękniejsze momenty
Jak tylko te  których oboje chcemy
I tylko takiej użyć tu puenty
By być zawsze razem - gdy tylko możemy 

niedziela, 3 kwietnia 2011

świt


Zamykam oczy by przeszył mnie blask
Wsłuchany w odgłosy, jakie niesie brzask
Wzruszeń ziąb przenika na wskroś
Chłodu dreszcz budzi zmysłów moc

Ciepły dotyk słońca na policzkach mych
Tańczy z wiatrem, by przegonić sny
 Otwieram oczy – wolno dostrzegając cień
Kontury drzew wyłaniających się

A przede mną powoli odsłania się świt
W oślepiającym słońcu pojedynczy liść
Zapach ziemi, porannej rosy woń
Ptaków śpiew, kolorów toń

I to jest moje małe "z martwych wstanie"
Radość, spokój i życia wołanie
Codzienny cud - jaki jest mi dany
Oczami duszy tylko dostrzegany